X
تبلیغات
گروه عربی استان آذر بایجان شرقی

گروه عربی استان آذر بایجان شرقی
علمی- تحقیقی-اطلاع رسانی 
 

به نام خدا

نکاتی پیرامون « الف وهمزه»

  تهیه و تنظیم :سیفعلی اکبری ارباطان ،  گروه عربی منطقه ی خواجه

  

« الف وهمزه» جزو حروف مبانی هستند که  به این حروف  ، حروف «الفباء»،« هجاء» و « أبتثیّ »

 نیز گفته می شود و تعداد آنها در زبان عربی 29 حرف می باشد  که با «همزه» آغاز و باه « یاء» ختم می شود.

 «همزه» جزو حروف قمری و « الف» نه شمسی است نه قمری ، زیرا در ابتدای کلمه نمی آید.

 فرق الف و همزه

 ۱- « ا» در ابتدای کلمات قرار نمی گیرد و هر آنچه به شکل « الف » در ابتدای کلمات دیده می شود ،«همزه »است نه « الف».

2- همزه حرکت می پذیرد ولی « الف» حرکت نمی پذیرد. 

 کتابة الألف

در موارد زیر «الف» نوشته می شود ولی خوانده نمی شود:

- بعد از فعل مختوم به ( واو) ، مانند: « ذهبوا»

 - بعد از تنوین نصب ، مانند : « کتاباً »-

 گاهی « الف» نوشته نمی شود  ولی خوانده می شود در صورتی که الف بعد از همزه ی با کرسی الف آمده باشد که به صورت مدّ نوشته می شود ، مانند : « مآخذ»

 «الف» در اسم جلّ جلاله ، اسمهای اشاره ، بعداز مای استفهامی و بعد از حروف جرّ وجوباً حذف می شود ،  مانند: « الّله ، هذه ، لِمَ؟» و در اسمعیل و هرون » جوازاً حذف می شود ، ولی در عدد « مائة و مائتان و... » اضافه می گردد.

 «الف لازمه » حرفی است که در آخر اسم می آید و تغییر نمی کند زیرا نشانه ی إعراب نیست ، مانند: « عصا – فتی»، ولی «الف» در (أبا و إثنا) نشانه ی إعراب است لذا به آن «الف غیر لازمه » می گویند.

 کتابة الهمزه یا همزه نویسی

 همزه به چهار صورت ذیل نوشته می شود :

۱-  بدون کرسی ( ء)                                             2- با کرسی الف ( أ )

3- با کرسی ی ( ئ )                                            4- با کرسی واو ( ؤ)

به هنگام نوشتن همزه باید به موارد ذیل توجه شود:

1-  همزه در اول کلمه همیشه نیاز به کرسی الف دارد ، مانند « ء یجادإیجاد».

2- همزه ی ساکن  در وسط  کلمه ،  با توجه به حرکت ماقبل آن نوشته می شود ،

مانند:  « لُؤْم  - ذِئْب – رأْ س».

3- همزه ی متحرک  در وسط  کلمه که پیش از آن متحرک باشد   با توجه به حرکت خودش آن نوشته می شود، مانند:  « سَأَلَ  - سَئِمَ  – لَؤُمَ ».

 ۴- همزه ی حرکت دار ،  در وسط  کلمه که پیش از آن ساکن  باشد   با توجه به حرکت خودش آن نوشته می شود، مانند:  « یَسْأَلُ  - یَلْؤُمُ –یَیْئِسُ ».

 یاد آوری:  گاهی همزه ی « مسألة ، مسؤول» با «ئ» نوشته می شود که بهتر و صحیح تر آن است که به صورت اول نوشته شود .

5- اگر همزه میان الف و یاء بیاید هم به صورت بدون کرسی نوشته می شودمانند: « بقاءی » وهم با کرسی یاء نوشته می شودمانند: « بقائی  » ولی  اگر میان الف و دیگر ضمایر قرار گیرد  اگر    همزه مفتوح باشدبدون کرسی می آید : « بقاءَه » در غیر این صورت با توجه به حرکت خودش، مانند: « بقائِه ، بقاؤُهُ» .

6- اگر حرف پیش از همزه ی آخر ساکن باشد ، بدون کرسی می آید ، مانند: « جُزْء» ولی اگر حرکت داشته باشد با توجه به حرکت پیش از خودش نوشته می شود ، مانند: « جَرُءَ ، قَرَأَ ، صَدِئَ»

7- اگر همزه در آخر قرار گیرد و «ة»گرد بعد از آن باشد:

-  اگر حرف صحیح و ساکن پیش از آن باشد ، به صورت الف نوشته می شود : « نشْأة »

- اگر  پیش از آن حرکت داشته  باشد ، با حرف هم جنس آن حرکت می آید   مانند:  « فِئَة - لُؤلُؤَة  »

- اما اگرحرف  پیش از آن ، معتلّ باشد ،بعد از یاء به صورت « ئ» مانند:( خطیئة) و بدون کرسی بعداز الف و واو می آید مانند: « قراءة ، مروءة » .

همزه ی وصل و قطع

همزه بر دو نوع است

الف)وصل: همزه ای است که اگر در ابتدای جمله قرار گیرد ، خوانده می شود ولی اگر کلمه ای پیش از آن بیاید ، خوانده  نمی شود ؛ و علامت آن «ﭐ» صاد کوچکی است که بر روی آن قرار می گیرد ،مانند: « مِنَﭐلْکتاب»

ب) قطع: همزه ای است که هرگاه در ابتدا یا وسط جمله قرار گیرد ، خوانده می شود و علامت آن « ء" است، مانند: « مِنْ إحسان» .

 همزه ی کلمات زیر قطع ودر بقیه ی موارد وصل است:

1- باب إفعال ( ماضی –مضارع – أمر و مصدر )← ( أَکرمَ – أُکرمُ- أَکرِمْ – إکرام)

 ۲- همزه ی جمع مکسّر ، مانند: « أشجار –أفاضل»

3- فعل مضارع (متکلم وحده ) مانند: « أکتبُ – أجلسُ)

4- صفت بر وزن « أفعل » مانند: « أکبر – أعظم»

5- همزه جزء اصلی کلمه باشد مانند: « أَخذَ – إبراهیم»

إعلال همزه

«إعلال همزه» عملی است که بر روی کلمه ی مهموز صورت می گیرد و به آن «تلیین » نیز می گویند؛

الف) همزه ی ساکن بعد از همزه ی متحرک ، مانند:« أاْمَنَ←آمنَ»

ب) هر گاه همزه ی مفتوح بعد از  همزه ی مفتوح یا  همزه ی مضموم بیاید به واو تبدیل می شود ، مانند: «ﺃأادِم  ←أوادم »

ج) هرگاه همزه در آخر و بعد از واو یا یاء ساکن بیاید ، ادغام و تفکیک جایز است مانند: « وُضوء← وُضوّ   یا نبي ء ← نبيّ»

۞ همزه ی اصلی فعلهای « أکلَ و أخذَ » در امر به خاطر کاربرد بسیار وجوباً حذف می شود .

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

منابع و مآخذ

 

 

 

 

 

1- تقیه، محمد حسن، روش نوین تجزیه وترکیب در زبان عربی ،چاپ سوم، قم ،دانشگاه قم 1383،ش

 

2- الشرتونی، رشید، مبادی العربیة ،قم، دارالعلم للمطبوعات، 1368ش

 

 

3- نجفی اسداللهی، أحمد، دروس دار العلوم العربیة، چاپ هفتم ،تهران، انتشارات دانشگاه، 1361ش

 

 

4- کتاب عربی پیش دانشگاهی

 

 

 

 

 

[ شنبه پانزدهم اسفند 1388 ] [ 10:0 ] [ گروه عربی ] [ ]
.: Weblog Themes By Weblog Skin :.
درباره وبلاگ

این وبلاگ جهت اطلاع رسانی و پل ارتباطی بین سرگروه هاو دبیران محترم عربی نواحی ومناطق با گروه عربی استان آذربایجان شرقی ایجاد شده است
لینک دوستان